Berlijn Oost

Een stuk achter Alex stap ik bij de Karl Marx Allee uit de U-Bahn. Daar rijgen de kleurloze, maar stilistisch uniforme flatgebouwen uit de DDR – tijd zich aan elkaar. Allemaal tien etages hoog, wat wel voor een architectonische eenheid zorgt. Ze doen me denken aan de flats in de buitenwijken van het toenmalige Leningrad, nu Petersburg. In de zijstraten is het verval te bespeuren. Overal zijn blinde muren en panden besmeurd met lelijke graffiti. Toch kan ik nog enkele foto’s maken van in mijn ogen wèl geslaagde muurschilderingen. Soms ligt er aan deze brede boulevard een eiland van moderniteit, vaak rondom een nieuw winkelcentrum of –passage gebouwd.

Als ik in Lichtenfelde, een voormalig dorp, beland ben ik al een heel eind in Oost – Berlijn doorgedrongen. Tijd voor koffie in een arbeiderscafeetje. Het is nog geen twaalf uur, maar de zaak zit al vol.

Ik neem de S-Bahn naar het Treptow Park waar zich het officiële monument voor de Sowjet – overwinning op de Duitse nazi’s bevindt. Op een twintigtal plaquettes ferme uitspraken van kameraad Jozef Stalin, veel graniet en marmer, trappen en vijvers en een kolossaal beeld van een soldaat die met een zwaard een hakenkruis doorklieft. Allemaal ietwat te megalomaan naar mijn smaak, maar dat hoorde nu eenmaal bij de Sovjet - ideologie. Aan beide uiteinden van de gedenkplaats staat een onaanzienlijke triomfboog.

Het is weer eens ongenadig koud vandaag, vooral de snijdende wind speelt me parten. Daarbij komt dat er in mijn rechtervoet een soort verlamming van spieren optreedt, waardoor ik moeizaam loop. Enfin, ik neem opnieuw de S-Bahn en stap op de Pariser Platz bij de Brandenburger Tor uit.

Ik begeef me naar de Reichstag om de glazen koepel te bekijken, die ligt een steenworp afstand van de Tor. Ik ben echter niet de enige die dit plan heeft opgevat. Een lange rij wachtenden is me voor. Die drukte bevalt me niet, ik heb geen zin om meer dan een uur voort te schuifelen om binnen te mogen en verlaat dan ook de rij. Aan de zijkant van het gebouw staan de bussen voor de dagjesmensen (waaronder veel Nederlanders, bezichtiging van de koepel is immers gratis) geparkeerd. Ik realiseer me dat het weekend is en er ook veel Duitse toeristen op pad zijn. Vlakbij aan de rand van Tiergarten liggen de hypermoderne gebouwen van de Bundeskanzlerei en de Bundestag, het Duitse parlement. Daar kun je niet naar binnen. Het laatste gebouw is omringd door vijvers.

Ik loop naar de voormalige Lehrter Bahnhof, dat geheel met gebruik van veel staal, glas en speciaal beton gerestyled is tot Hauptbahnhof. Daar verblijf ik een uurtje om de drukte te bekijken. Het station bestaat uit vijf niveaus; het is niet alleen voor (inter)nationaal treinverkeer bestemd, maar ook voor regionaal en lokaal (S-Bahn dus) vervoer. Ik kan geen weerstand bieden aan een reuzenbord lekkere Backfisch (€ 4,50, waar krijg je dat in Nederland voor zo’n belachelijk lage prijs?) en een beker koffie van Starbucks. Daarna keer ik terug naar mijn hotel.

AL ONZE ANDERE REISVERSLAGEN