HASENHEIDE  /  SPANDAU

Vandaag is het meer bewolkt dan gisteren en dus minder koud. Wel staat er een krachtig windje, waardoor het toch niet echt aangenaam op straat is. Ik verken het Hasenheide Park, bezoek er het Mahnmal voor de Berlijnse Trümmerfrauen en het Jahn Denkmal (de Turnvater Deutschlands). Dieper het park in verschijnen donker kijkende Afrikaanse mannen uit het struikgewas: hebben zij daar de nacht doorgebracht? Ze zien er verkleumd uit en staren me onbevangen aan. Normaal kijken illegale asielzoekers schichtig om zich heen, maar deze lui hebben een brutale blik in hun bloeddoorlopen ogen. Ik vermoed dat ze afkomstig zijn uit West – Afrika: Liberia, Ivoorkust, Nigeria of Sierra Leone; ik herken de types, want ik heb ze in mijn NT 2 - klas gehad. Hoewel ik niet erg bang ben aangelegd, verlaat ik toch het park zo gauw mogelijk, je weet maar nooit.

Monument Jahn	Spreeoever centrum

Bij Südstern koop ik in een supermarkt pakjes soep die je in Nederland niet kunt krijgen en die zowel Clim als ik erg lekker vinden. Vlakbij ligt een basiliek, die nu voor Poolse inwoners bedoeld is. Op het kerkplein staat een monument voor gevallen piloten uit de Eerste Wereldoorlog, wat me aan Hermann Göring doet denken. Even verderop een Gedenkstätte voor de duizenden jonge mannen die in april 1945 in twee weken tijd door Russische handen gevallen zijn tijdens maarschalk Zjoekovs bestorming van Berlijn. De meeste waren nog geen twintig jaar oud. (Overigens, er kwamen toen nog veel meer Russen om…) Nog een monument is opgericht om de Verschollenen in de Krieg im Osten te gedenken. Ook andere ommuurde kerkhoven bevinden zich hier, maar die bezoek ik een andere keer. Dicht tegen het vliegveld aan ligt tot mijn verbazing zelfs nog een islamitische begraafplaats, maar die bezoek ik maar niet, daar is meestal niets interessants te zien.

Een enorm bakstenen complex vormt een centrum voor douane en stadspolitie. Er tegenover liggen houten keetjes van verzekeringskantoortjes; de afdeling kentekenbewijzen is in het politiebureau gevestigd, vandaar. Een en ander lijkt op de situatie destijds aan de grens met Maalbroek / Elmpt, waar goederen moesten worden ingeklaard en vrachtwagens hun soort lading moesten opgeven.

Koffie in de laatst overgebleven overdekte markt van Berlijn aan de Bergmannstrasse, uiteraard volledig gemoderniseerd en superzindelijk: de streng gecontroleerde hygiëne druipt er vanaf, je kunt er letterlijk van de vloer eten! Alle kraampjes verkopen dure lekkernijen en specialiteiten, veelal light- en bio- en milieuvriendelijke producten; het publiek is er jong, modern en koopkrachtig. De Hollandse Kaaswinkel valt me op, Gouda en Edammer. De koffie die er verkocht wordt is een soort Duitse versie van Max Havelaar en erg prijzig, maar wel uiterst smakelijk: robuust en aromatisch.

Spandau Kolk	Spandau oud straatje

Ik duik de U – Bahn in, maar kies de verkeerde trein en veertig minuten later stap ik in Spandau uit, zo’n vijftien kilometer buiten het centrum. Het is dan net twee uur geweest. Ik was toch al van plan dit voorstadje te bezoeken. Helaas is er niet veel te zien. Een mooi stadhuis, een kerstmarkt annex kermisje, een gotische evangelische kerk die dicht is. De befaamde gevangenis (met slechts één gevangene, Rudolf Hess) ligt te ver weg om te bezoeken, net als de Zitadelle die ook het bekijken waard zou zijn. Aan de rivier de Spree (hier iets breder dan onze Limburgse Roer) bevindt zich een oud wijkje, de Kolk genoemd vanwege de sluis die er ligt.

Het is nu echt “sjoeverechtig” geworden en dus bestel ik een hete bowl of ook wel grog genoemd bij de Feuerstange, een honderliterketel vol vuurwater. Ik hou het hier verder voor gezien en keer terug naar mijn Migrantenviertel Kreuzberg. Op de heenreis heb ik zwart gereisd (kaartje vergeten te “entwerten”), daarom schaf ik me voor € 31 een weekkaart voor het openbaar vervoer aan.

Terug in de stad slenter ik nog wat rond. Als ik een Turkse kapperszaak zonder klandizie zie, laat ik voor € 7 mijn haren knippen. De ‘kuaför’ heet Ferhat en komt uit Sivas. (Onze Marokkaanse kapper in Roermond heet Farid…) Bij een Turkse avondwinkel sla ik een fles raki en frisdrank om te mixen in. Bier verkoopt men in de Berlijn alleen nog maar in flessen vanwege de hoge Pfand die er op “Dosen” (blikjes) staat. Onderweg scheurt de plastic zak onder het gewicht open en valt de fles raki kletterend op het plaveisel. Gelukkig blijft hij heel. Een goed Turks product dus.